Σαββατογεννημένη – Τα τελευταία κείμενα της Μαλβίνας Κάραλη 2000-2002

τοστ-κονσέρβα, μπας και ξεσκουριάσω, που δεν το βλέπω.

«…Οι άνθρωποι που αγαπώ έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινή γνώμη. Κοινή γνώμη, κοινό γούστο. Προβλέψιμο. Γειτονικό. Με την κοινή γνώμη τα πράγματα έχουν μόνο ένα δρόμο: Ή θα τη θάψεις ή θα σε θάψει αυτή. Πρόλαβα. Της έφτιαξα έναν ωραίο τάφο, απέριττο» Από την καλοκαιρινή βιβλιοεσοδεία, ξεχώρισα κάνα δυο. Το πρώτο (με απόσταση από το δεύτερο) είναι αυτό, η Σαββατογεννημένη, Μαλβίνα Κάραλη.

Ζέστη, αϋπνία και –κυρίως- μοναξιά στη μισοάδεια Αθήνα, κατά τις 04:30 π.μ. μιας νύχτας (ή μέρας), έπιασα να το ξεφυλλίζω, για να το αφήσω κατά τις 05:30 μπας και ριμαδοκοιμηθώ. Αλλά πού! Κάτι όλοι οι προηγούμενοι λόγοι, κάτι που με έτρωγαν τα κείμενα, το έπιασα ξανά στα χέρια μου μετά από είκοσι λεπτά, για να με βρει το ξημέρωμα εις το μπαλκόνι μου :). Το ρουφηξα και θα το ξανακάνω όσον ούπω. Kι αυτό ειναι δέσμευση !!!

Πάντα μου άρεσε η Μαλβίνα. Από παιδί την άκουγα, τη διάβαζα, την έβλεπα. Γούσταρα το ύφος , την ευγλωττία της (αυτή τη ζήλευα κι όλας), την άνεση και την ελευθερία που εξέπεμπε, το αυτάρεσκο βλέμμα των παιχνιδιάρικων ματιών της, το χιούμορ της, την κοφτερή της γλώσσα, τα εγκώμια που έπλεκε στον Γιώργο* της, τον Φερνάντο** της, τον Σταμάτη*** της, τον Κισλόφσκι της και άλλα και άλλα πολλά. Μου φανέρωνε απίστευτη τρυφερότητα, αγάπη και σεβασμό αυτή η –χάριν λόγου- κτητικότητα.

* Χειμωνα

** Πεσσόα

*** Κραουνάκη

Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη στα οποία συνοψίζονται τα τελευταία κείμενά της, κυρίως για το περιοδικό Symbol.

1. ΑΘΗΝΑ (21)

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ (8)

3. ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (5)

Στα κείμενα – διαμαντάκια λόγου, ευφυΐας και συνειρμών, «εναλλάσσονται καθημερινές εικόνες», σκωπτικότητα απέναντι στις ημιπαράλογες καταστάσεις που βιώνουμε και στους « Πυγμαίους Κατινίτσες» που συναντάμε στο διάβα μας, μαθήματα πένθους και σεβασμού απέναντι στις ερωτικές της παρακαταθήκες, μακρινά ταξίδια και ζωηροί διάλογοι, συνοδευόμενοι από μειδιάματα μεταξύ 1/8 και 1/4 των χειλιών, κι ένα σωρό σφηνάκια, πότε υποβρύχιο πότε από το καλύτερο ουίσκυ της αγοράς. Χορτάτη και -την ίδια στιγμή λυσσασμένη -για Ζωή και Έρωτα.

Τα κείμενα, με την ένταση της ποικιλίας των συναισθημάτων που εκπέμπουν, μπήκε σα σίφουνας μέσα (μου) και ρίζωσε, γιατί θα συναισθανθείς δε γίνεται αλλιώς. Ίσως και να διαβάσεις (αποτυπωμένες) τις σκέψεις σου, υποψιασμένε και οξυδερκή αναγνώστη. Ακόμη ακόμη και να αναγνωρίσεις κάτι από τον κόσμο (σου) που κρύβεται κάτω από τα Χ κιλά ζωντανού ιστού, μυϊκών και ινωδών οργάνων, όπως εγώ, και όχι άπαξ:

«…Δεν με ελκύει η ξεδιαντροπιά της εξίσωσης: ‘Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου’. Εγώ αυτήν την τάξη δεν πρόκειται ποτέ να την περάσω. Γι’ αυτό, σκασιαρχείο καλύτερα. Εμένα κάνε με κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια. Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλά ομόκεντρο. Αλλιώς ζηλεύω. Κι όταν ζηλεύω γίνομαι έξυπνη. Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα. Χάριν του κίβδηλου ενστίκτου που αφορά τους χαμηλούς. Και που το λένε αυτοσυντήρηση. Και που δεν με αφορά»

To παρόν τοστ φιλοξενηθηκε στις 13/9/2006 σε άλλο site.

Advertisements
This entry was posted in Isbn. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s